Pytania i odpowiedzi

Dodaj produkty do koszyka, wybierz sposób dostawy i płatności i potwierdź zamówienie. Po otrzymaniu płatności wyślemy e-mailem potwierdzenie i fakturę. Złożonego zamówienia nie można już zmienić – jeśli chcesz coś poprawić, jak najszybciej napisz na [email protected].

Możesz zapłacić przez swój bank, kartą płatniczą lub MobilePay. Płatności bezpiecznie obsługuje Montonio.

Na Litwie dostarczamy do paczkomatów LP Express, Venipak i DPD – paczkomat wybierasz w koszyku.

Na Litwie zamówienia od 100 € dostarczamy bezpłatnie (z wyjątkiem Mierzei Kurońskiej, gdzie dostawa kosztuje 15 €). Przy mniejszych zamówieniach cena dostawy jest widoczna w koszyku po wybraniu sposobu dostawy.

Po zaksięgowaniu płatności dostarczamy w ciągu 1–3 dni roboczych. Paczki wysyłamy od poniedziałku do piątku; zamówienia złożone w piątek po 12:00 wysyłamy w kolejny poniedziałek.

Tak. Do krajów Europy, Wielkiej Brytanii, na Cypr i Maltę wysyłamy Pocztą Litewską. Cena dostawy zależy od wielkości paczki i adresu – zobaczysz ją w koszyku.

Tak, w ciągu 14 dni od otrzymania, bez podawania przyczyny. Produkt musi być nieużywany, w oryginalnym, nieuszkodzonym opakowaniu. Przed wysyłką napisz na [email protected]; produkty odsyłaj na adres Sodybų g. 7a, 13277 Wilno, Litwa. Pieniądze zwracamy w ciągu 14 dni od otrzymania produktu na konto, z którego zapłacono. Opłata za dostawę nie jest zwracana.

Bilety na doświadczenia z określoną datą nie podlegają zwrotowi, jeśli zmieniły się Twoje plany (litewski Kodeks cywilny, art. 6.228¹⁰ pkt 12). Zwracamy pieniądze, jeśli wydarzenie zostanie odwołane lub przeniesione, a nowy termin lub miejsce Ci nie odpowiada.

Bon podarunkowy jest ważny 3 miesiące od zakupu. Można go wykorzystać na dowolny produkt lub usługę na naszej stronie.

Produkty objęte są 2-letnią gwarancją. Napisz na [email protected], podając imię i nazwisko, dane kontaktowe, opis wady i dowód zakupu – znajdziemy rozwiązanie.

Napisz na [email protected] lub zadzwoń: +370 609 55551.

Slapta meilė – kulturalny startup, platforma poświęcona historii oraz współczesnej marce upominków z Wilna i Krakowa o romantycznym designie, stworzonej na podstawie faktów i mitów dramatycznej XVI-wiecznej królewskiej historii miłosnej Zygmunta Augusta i Barbary Radziwiłłówny.

W XVI wieku (1543–1551) Wilno i Kraków oniemiały wobec zakazanej i niepowtarzalnej historii miłosnej. Przez skandal i dramat, który wywołała, stała się najbardziej romantyczną legendą Wilna wszech czasów – legendą o sekretnej królewskiej miłości.

Wielki książę litewski Zygmunt August i jego piękna poddana Barbara Radziwiłłówna zakochali się w sobie. W tamtych czasach małżeństwa władców były gospodarczymi i wojskowymi sojuszami państw. Kraje łączyły się z partnerami, którzy pomogliby im się bronić i rozwijać, dlatego królewskim potomkom dobierano małżonków zgodnie z interesami państw. Przyszły król odważył się poddać uczuciom i potajemnie poślubił ukochaną kobietę.

Zostawszy królem Polski, Zygmunt August doprowadził do tego, że Barbarę uznano za jego prawowitą żonę i koronowano na wielką księżną litewską i królową Polski. W Wilnie rozbłysła gwiazda Barbary Radziwiłłówny, która od ponad czterech stuleci przyciąga swoją tajemniczością i urokiem.

W 2022 r. Julija Janus zaczęła stopniowo tworzyć platformę profesjonalnego designu – internetowy salon wystawowy, zapraszając do współpracy różnych producentów, twórców oraz badaczy historii, historii sztuki, designu, technologii i antropologii. Rozwijana dalej kolekcja produktów i usług designerskich nosi nazwę Slapta meilė.

Slapta meilė – tak nazywał się audioprzewodnik, który Julija Janus (projektantka, artystka interdyscyplinarna, twórczyni miejsc) napisała i przygotowała do użytku. Przewodnik audio, napisany i nagrany jak pamiętnik Barbary Radziwiłłówny, prowadzi przez Stare Miasto w Wilnie śladami miejsc bezpośrednio związanych ze słynną renesansową historią miłosną.

W 2021 roku powstała strona internetowa slaptameile.lt, na której umieszczono audioprzewodnik nagrany w czterech językach. Jest dostępny z każdego urządzenia mobilnego i połączony z mapą Google, dzięki czemu łatwo odnaleźć wszystkie punkty audiowycieczki. Z tego narzędzia mogą korzystać zarówno zawodowi przewodnicy, jak i samodzielni podróżnicy.

Showroom (od angielskiego słowa showroom – salon wystawowy) – salon wystawowy kolaboracji kulturalnego startupu. Wygląda jak sklep, ale po wybraniu produktu lub usługi czarny przycisk „kup” prowadzi bezpośrednio do sklepu internetowego producenta danego produktu lub usługodawcy.

Wszystkie produkty powstały na podstawie faktów i mitów XVI-wiecznej historii miłosnej Zygmunta Augusta i Barbary Radziwiłłówny. Choć produkty pochodzą od różnych producentów i są dostępne w różnych sklepach internetowych, Showroom Slapta meilė to jedyne miejsce, w którym można zobaczyć je wszystkie razem jako kolekcję.

Wszystkie produkty łączy nie tylko intymna królewska historia miłosna z XVI wieku, ale także jednolite, tajemnicze opakowanie, zaprojektowane na podstawie portretu królewskiej pary w pełnej postaci autorstwa malarki Miglė Kosinskaitė, którego oryginał można zobaczyć w Wilnie, przy Stiklių g. 6, w przedsionku recepcji restauracji „Lokys”.

Chcesz stworzyć lub wyprodukować upominek: produkt, usługę lub doświadczenie związane z wydarzeniami i ludźmi opisanymi w tej historii? Napisz do nas na adres [email protected], wpisując w temacie wiadomości słowo PARTNERYSTĖ.

Jeśli reprezentujesz producenta lub usługodawcę – warunkiem koniecznym jest prowadzenie sprzedaży internetowej.

Jeśli jesteś twórcą lub twórczynią – warunkiem koniecznym jest dołączenie do wiadomości opisu doświadczenia w projektowaniu produktów (w formie CV) oraz czytelnych szkiców – wizualizacji.

Produkty „Slapta meilė” mogą być sprzedawane osobno, razem jako kolekcja lub w skomponowanych grupach upominków – zestawach. W każdym przypadku, jeśli chcesz nimi handlować, napisz do nas na adres [email protected], wpisując w temacie wiadomości słowo PARDAVIMAI, a pomożemy Ci skontaktować się z partnerami w najlepszy dla Ciebie sposób.

Barbara Radziwiłłówna (1523–1551) – pochodziła z Radziwiłłów, jednego z najbogatszych i najbardziej wpływowych rodów Wielkiego Księstwa Litewskiego i książęcych rodów Europy. Według współczesnych była bardzo piękną kobietą – wysoką, smukłą, jasnowłosą. Rodzice zapewnili jej dobre wykształcenie, mówiła po litewsku, rusińsku i polsku. O jej urodzie, strojach, dworze, zamiłowaniu do polowań, tańca i kąpieli, a także o jej namiętności do biżuterii, egzotycznych potraw i kosmetyków krążyły legendy.

Mając 17 lat, Barbara była już żoną potomka innego z najpotężniejszych litewskich rodów – Stanisława Gasztołda. Po śmierci męża, w wieku zaledwie 21 lat, została ukochaną przyszłego króla, wielkiego księcia litewskiego Zygmunta Augusta, a 4 lata później, w sierpniu 1547 r., para potajemnie wzięła ślub. Gdy małżeństwo ogłoszono, wybuchł skandal – zaciekle sprzeciwiali mu się polscy możnowładcy i królowa matka Bona Sforza.

Sprzeciw wynikał z tego, że w XVI wieku sojusze geopolityczne, wojskowe i gospodarcze między państwami zawierano na dwa sposoby: przez podboje albo przez małżeństwa władców. Litwie i Polsce bardzo zależało wówczas na poparciu państw Europy Środkowej, ówczesnych Niemiec i Cesarstwa Austriackiego, przeciwko agresji Rosji. Do tego miały prowadzić kontrakty małżeńskie. Potajemny ślub przyszłego władcy Litwy i Polski z poddaną burzył zaplanowaną strategię polityki zagranicznej obu państw.

Barbara stała się męczennicą własnej miłości i małżeństwa. Publicznie i za jej plecami oskarżano ją o rozpustę, czary i choroby zakaźne. Zygmunt August musiał podjąć wszelkie środki ostrożności, by chronić ukochaną przed plotkami, wieściami o oszczerstwach na jej temat i przed realnym zagrożeniem fizycznym. Nawet gdy August został królem, bardzo trudno było mu ochronić ukochaną przed ukrytym i jawnym nękaniem na królewskim dworze.

7 grudnia 1550 r. w katedrze na Wawelu (Kraków) Barbara Radziwiłłówna została uznana i koronowana na królową Polski.

Barbara była córką jednego z najpotężniejszych rodów Litwy. Płynęła w niej krew litewska, ukraińska i polska. Jej ojciec, Jerzy Radziwiłł, był wodzem wojsk litewskich, hetmanem wielkim i marszałkiem dworu. Barbara po raz pierwszy wyszła za mąż w wieku 17 lat. Została żoną Stanisława Gasztołda, potomka innego potężnego rodu – Gasztołdów. Kobiety o pozycji Barbary przygotowywano do zarządzania wielkim dworem, rodzenia i wychowywania dzieci. Ona również miała nadzieję urodzić następcę tronu, a po kilku poronieniach bardzo to przeżywała.

Barbara dbała o estetykę własną i swojego otoczenia, uwielbiała kąpiele, łaźnię, masaże, polowania, jazdę konną i tańce. Ulubionymi kwiatami królowej były lawendy, róże i bratki – dworzanie zdobili ich kompozycjami jej komnaty. Kolekcjonowała biżuterię, którą kochała tak samo jak wielki książę Zygmunt August. Kochankowie dołączali do listów, które do siebie pisali, cenne, wyjątkowe klejnoty.

Na portretach Barbara Radziwiłłówna nosi stroje szyte przeważnie według mody panującej w Niemczech, rzadziej we Włoszech i Hiszpanii. Suknie z brokatu, adamaszku, atłasu i jedwabiu; gorsety haftowane złotą i srebrną nicią; futra z gronostajów i soboli; ażurowe kapelusiki zdobione różami; birety szyte na modłę środkowoeuropejską; pozłacane srebrne korony, peniuary, czarne przezroczyste wstążki; przepaski haftowane perłami w tym samym kolorze, perłowe opaski na włosy, kaptury, miniaturowe czepeczki z przezroczystej tkaniny. Piękna arystokratka lubiła zieleń i biel, a najbardziej czerwień, lecz podążała za modą, więc nosiła też stroje w kontrastowych tonach, a także biało-czarne. Wkładała suknie zdobione i haftowane drogimi kamieniami. Szczególnie modne były wówczas hafty z pereł, którymi zdobiono wszystkie szaty Barbary. Jej perłowy welon koronacyjny wywołał w Europie sensację – przypuszcza się, że po śmierci Barbary nabyła go przez pośredników królowa Anglii.

Z przekazów literackich wynika, że kochankowie czasem okazywali swoją jedność, dobierając do siebie stroje.

Zgodnie z zasadami posiłki dla władczyni i jej dworzan podawano dwa razy dziennie. Między dziewiątą rano a południem wszyscy zasiadali do śniadania, a obiad jadano między trzecią a szóstą. Codziennym daniem był barszcz z barszczu zwyczajnego – zupa ze specjalnie zakiszonych łodyg, młodych liści i pędów tej rośliny. Barszcz był popularny także na dworach Europy Zachodniej: podobne zupy jedli na przykład Tudorowie w Anglii. Poza tym stół Barbary zawsze uginał się od mięsa. Codziennie słudzy płacili kupcom za różne mięsa aż po 50 złotych – tyle wynosiła roczna pensja urzędnika średniej rangi (na przykład królewskiego aptekarza). Dominowała wołowina i cielęcina, nieco rzadziej baranina, a wieprzowiny królowa prawie nie jadała, nie licząc słoniny, wątróbki i skwarków. Kucharze musieli codziennie oprawiać dziesiątki ptaków: kur, kaczek, gęsi, kapłonów, czasem pawi, a także najróżniejszej zwierzyny – od drobnego ptactwa po dzikie gołębie i kuropatwy. W dni postne mięso zastępowały ryby: szczupaki, liny i łososie. Ponadto słudzy codziennie dostarczali do kuchni Pałacu Wielkich Książąt Litewskich po kilka koszy nabiału: masła, sera, twarogu, mleka i śmietany. Ze słodkiej śmietanki wyrabiano małe okrągłe serki, a serniczki z twarogu stały się jednym z ulubionych przysmaków Barbary Radziwiłłówny. Była miłośniczką bigosu – tradycyjnego polskiego duszonego dania z kapusty z siekanym mięsem. Wybór warzyw w jej kuchni prawie nie różnił się od upodobań współczesnego Litwina: groszek, chrzan, szpinak, cebula, rzepa, gryka, pietruszka, pasternak i kapusta.

Sądząc po zachowanych dokumentach, kucharze Barbary Radziwiłłówny codziennie zamawiali niewiarygodne ilości jaj. Część z nich z pewnością trafiała do ciasta na pierniki. Barbara tak je lubiła (zwłaszcza z konfiturą), że jej stół zastawiano świeżutkimi wypiekami dwa razy dziennie. Kucharze piekli też obwarzanki i robili cukierki z wodą różaną. Ulubionymi owocami Barbary Radziwiłłówny były pomarańcze i gruszki. Pomarańcze podawane codziennie na jej stół kosztowały wówczas po jednej złotej monecie za sztukę. Do posiłków Barbara najczęściej piła wino, choć słudzy dbali też o zakup miodu pitnego i piwa.

Po potajemnym ślubie z Barbarą książę Zygmunt August, wyjeżdżając na dłużej z Wilna i chcąc uchronić ją przed trucicielami, zamówił komplet naczyń z wyjątkowo przejrzystego szkła.

Oczyszczenie kwarcu w naturalny sposób było niezwykle trudne – szkło miało zwykle zielonkawe zabarwienie. Specjalny komplet przejrzystych naczyń księżnej przechowywano w przeznaczonej do tego zamykanej skrzyni. Odpowiedzialna osoba otwierała ją przed posiłkiem Barbary.

W wieku 28 lat, zaledwie pięć miesięcy po koronacji, królowa Barbara zmarła. Krążyły plotki, że dosięgła ją trucizna królowej matki Bony Sforzy. Badacze twierdzą, że przyczyną jej śmierci był nowotwór narządów rozrodczych. To kolejna zagadka, której nie rozwikłał upływ czasu, bo Radziwiłłowie słynęli ze zdrowia i wytrzymałości, a ich potomkowie byli długowieczni. Barbara, według relacji współczesnych, była bardzo żywotną, aktywną i wysportowaną młodą kobietą. Choć ta historia wydarzyła się prawie pięćset lat temu, siła romantycznego mitu rośnie, a Barbara Radziwiłłówna uznawana jest za największą gwiazdę Litwy i Wilna wszech czasów.

Król Zygmunt August budował kościół na terenie Zamku Dolnego w Wilnie, przewidując go jako miejsce pochówku swojego i królowej Barbary. Świątyni jednak nie ukończono. Szczątki królowej Barbary Radziwiłłówny przewieziono z Krakowa do Wilna i uroczyście pochowano w katedrze wileńskiej, pod tą samą kaplicą, w której – jak się przypuszcza – książę Zygmunt August potajemnie ją poślubił. Według świadków król towarzyszył jej szczątkom wiezionym w specjalnym powozie zaprzężonym w cztery czarne konie. W osadach Zygmunt August zsiadał z konia i szedł pieszo za powozem.

Miejsce spoczynku królowej przez pewien czas pozostawało zapomniane. W 1931 r., po wielkiej powodzi na Wilii, trzeba było wzmocnić fundamenty i mury bazyliki. Stolicą Litwy rządziła wtedy Polska. Przypadkiem, podczas prac remontowych, robotnicy odnaleźli szczątki wielkiego księcia i króla Polski Aleksandra oraz obu żon Zygmunta Augusta – Elżbiety Habsburżanki i Barbary Radziwiłłówny.

Po zbadaniu szczątki pochowano w specjalnym mauzoleum w podziemiach katedry wileńskiej, które obecnie jest dostępne dla zwiedzających.

Zygmunt August (1520–1572) – ostatni władca z dynastii Jagiellonów. W 1544 r., w wieku 24 lat, zamieszkał w Wilnie jako wielki książę litewski i przejął w swoje ręce pełnię władzy na Litwie. Po śmierci ojca w 1548 r. Zygmunt August został władcą Litwy i Polski.

Do 17. roku życia młodym królewiczem opiekowała się i rozpieszczała go matka – królowa Bona Sforza. W otoczeniu dam dworu matki August uczył się języków, filozofii, sztuki i tajników miłości.

Zaszczepił w państwie inny, oparty na ideach humanizmu sposób myślenia i nowe mody, a lata jego panowania i panowania jego ojca nazywane są złotym wiekiem Wielkiego Księstwa Litewskiego. Romantykom władca ten zapadł w pamięć przede wszystkim jako bohater nieśmiertelnej królewskiej historii miłosnej, który na zawsze rozsławił imię Barbary Radziwiłłówny i jej rodu.

Żenił się trzy razy, lecz nie doczekał się dzieci. Jego pierwsza i trzecia żona były siostrami – księżniczkami z dynastii Habsburgów, Elżbietą i Katarzyną. Drugą żoną była Barbara Radziwiłłówna.

Zostawszy faktycznym władcą Litwy, Zygmunt August stworzył w Wilnie wspaniały dwór, a u stóp wzgórza zamkowego dokończył budowę rozpoczętego przez ojca renesansowego pałacu wielkich książąt. Za jego panowania Wilno stało się jednym z najpiękniejszych miast Europy Wschodniej, w którym mieszkało i pracowało wielu włoskich budowniczych, rzemieślników i uczonych humanistów. Zygmunt August zgromadził tu wiele dzieł sztuki i bogatą bibliotekę, którą później podarował kolegium jezuickiemu.

Z imieniem Zygmunta Augusta nierozerwalnie łączą się też inne ważne przemiany gospodarcze i polityczne, z których najsłynniejsze to pomyślana przez jego matkę Bonę Sforzę pomiara włóczna oraz unia lubelska.

Wielki książę litewski i król Polski Zygmunt August wyznawał wiarę katolicką, ale był też przychylny ideom reformacji.

Za panowania Zygmunta Augusta na Litwie i w Polsce ruch reformacyjny (XVI–XVII w.) rozwinął się bardziej niż w jakimkolwiek innym okresie. Z powodów politycznych i osobistych (brat i kuzyn Barbary Radziwiłłówny byli kalwinistami) Zygmunt August przez pewien czas tolerował ten ruch, ale – zwłaszcza pod koniec panowania – wspierał katolików i nie przeszkadzał im w walce z reformacją.

Unia lubelska (lit. Liublino unija) – połączenie Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego w 1569 r. w Rzeczpospolitą Obojga Narodów. Najważniejszym czynnikiem zewnętrznym, który doprowadził do zawarcia unii, były XVI-wieczne wojny w regionie. W wojnach o ruskie ziemie Litwy z rosnącym w siłę Wielkim Księstwem Moskiewskim utracono wiele terytoriów, a finanse państwa i społeczeństwo zostały wyniszczone.

Po wybuchu wojny inflanckiej w 1558 r. wojska Wielkiego Księstwa Litewskiego musiały walczyć na dwóch frontach. W 1560 r. Rosja zajęła dużą część Inflant. 25 lutego 1564 r. wojska rosyjskie zdobyły Połock i przygotowywały się do ataku na Wilno. Do obrony potrzebne było wsparcie Polski, która zgodziła się pomóc dopiero po zawarciu unii. 13 marca 1564 r. sejm warszawski przyjął protokół przewidujący unię Wielkiego Księstwa Litewskiego z Królestwem Polskim.

Wilno jest stolicą Litwy, miastem władców, głównym i najważniejszym ośrodkiem kultury i nauki. Nazwa Wilna pochodzi od rzeki Wilenki, która przepływa przez miasto. Nieoficjalnie miejsce, w którym spotykają się dwie rzeki, Wilenka i Wilia (dziś Neris), zamieszkane jest od II wieku p.n.e. Oficjalnie miasto wywodzi swoje początki od listu wielkiego księcia litewskiego Giedymina do władców wszystkich państw Europy, w którym ogłosił założenie stolicy w 1323 roku.

Miasto położone jest na niewysokich wzgórzach i słynie ze Starego Miasta chronionego przez UNESCO, romantycznej atmosfery i bujnej zieleni parków. Dziś stolica Litwy to nowoczesne, współczesne, a zarazem przytulne i gościnne miasto, pełne kultury i twórczości. To miasto, w którym przemawiają rzeźby, gra muzyka, powstają internetowe startupy i gry, a w powietrzu unosi się zapach dobrego jedzenia i przygody. Do centrum Wilna możesz przypłynąć łodzią, wznieść się balonem z trawnika, wiosną nazbierać przylaszczek w lesie pośrodku miasta albo liczyć gwiazdy, wspiąwszy się na którekolwiek zielone wzgórze w centrum.

Najbardziej wyrazistą i najsłynniejszą romantyczną historią Wilna jest XVI-wieczna legenda o miłości przyszłego króla Zygmunta Augusta i wileńskiej piękności, szlachetnie urodzonej młodej wdowy Barbary Radziwiłłówny.

Na zawsze wygenerowała ona romantyczny kod Wilna, znany każdemu mieszkańcowi i wyczuwalny dla każdego przyjezdnego.

Królewska historia miłosna Wilna to dziedzictwo epoki renesansu i pielęgnowany, niewidzialny diadem miasta. W Wilnie ważyły się losy niejednej osoby królewskiej krwi.

W październiku 1562 r. siostra wielkiego księcia litewskiego i króla Polski Zygmunta Augusta, Katarzyna, wyszła w Wilnie za mąż za wielkiego księcia Finlandii Jana Wazę.

Sześć lat później Katarzyna i Jan zostali władcami Królestwa Szwecji, a ich potomkowie rządzili Litwą i Polską w XVII wieku. Katarzyna wyszła za mąż w Wilnie w wieku 36 lat za młodszego od niej o 11 lat księcia.

Gdy para jechała do Finlandii, wojska cara Iwana Groźnego próbowały zatrzymać i porwać Katarzynę, bo on również chciał poślubić polską królewnę, lecz król Zygmunt August odmówił wydania siostry za władcę Rosji.

Nowożeńcom udało się uniknąć zasadzki wojsk carskich i po wyjątkowo niesprzyjającej, pełnej przygód podróży, która trwała dwa miesiące, para dotarła wreszcie do Turku, ówczesnej stolicy Finlandii.

Brat Jana, król Szwecji Eryk XIV, zapadł na chorobę psychiczną. Szwedzcy możnowładcy zjednoczyli się, wzniecili bunt i obalili Eryka. W 1569 roku Katarzyna i Jan zostali koronowani na królową i króla w katedrze w Uppsali.

Uppsala to jedno z najstarszych miast Szwecji, położone 71 km. od stolicy, Sztokholmu. Do XIII wieku znana była jako Östra Aros, a potem przyjęła nazwę Uppsala. Dziś Uppsala jest jednym z czterech największych miast Szwecji i słynie między innymi ze swojej historii, uniwersytetów i wspaniałej katedry.

Uppsala jest siedzibą arcybiskupa Szwecji i przez setki lat koronowano tu szwedzkich królów i królowe. Choć budowę katedry rozpoczęto w 1270 r., konsekrowano ją dopiero w 1425 r., niemal 200 lat później. W tamtejszym zamku zamordowano króla Eryka XIV, którego następcą został mąż Katarzyny Jagiellonki, Jan III. Katarzyna Jagiellonka pochowana jest w katedrze w Uppsali.

Kraków jest drugim co do wielkości i jednym z najstarszych miast Polski. Położone nad Wisłą, w województwie małopolskim, miasto sięga swoimi początkami VII wieku. Do 1596 r. Kraków był oficjalną stolicą Polski i tradycyjnie należał do czołowych ośrodków polskiego życia akademickiego, gospodarczego, kulturalnego i artystycznego. Stare Miasto, jedno z najpiękniejszych w Europie, wraz z królewskim zamkiem na Wawelu zostało wpisane na Listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Z osady z epoki kamienia miasto wyrosło na drugie pod względem znaczenia miasto Polski. Kraków jest głównym narodowym ośrodkiem akademickim i artystycznym Polski.

Zamek na Wawelu w Krakowie przez długi czas był siedzibą królów Polski; pochowany jest w nim król Zygmunt August.

13 lutego 1549 r. Zygmunt i Barbara przybyli do Krakowa – ówczesnego miasta królów Polski. Na Wawelu August rozpieszczał Barbarę wystawnym trybem życia i kosztownymi prezentami. Choć miała ogromny wpływ na Zygmunta Augusta, nie interesowała się polityką – w przeciwieństwie do swojego ambitnego kuzyna Mikołaja „Czarnego” Radziwiłła i brata Mikołaja „Rudego” Radziwiłła. Gdy oni współpracowali z Augustem, by zapewnić jej polską koronę, ona nie wykonała żadnego gestu, by zyskać poparcie możnowładców czy przychylność ludu. Gdy zaproponowano rozwiązanie kompromisowe – uznać Barbarę za żonę Zygmunta Augusta, ale nie koronować jej na królową Polski – Zygmunt August odmówił. Latem 1549 r., chcąc zabezpieczyć się przed ewentualnym zbrojnym buntem, Zygmunt August zawarł sojusz z królem Węgier Ferdynandem. Starając się o papieskie polecenie zezwalające na koronację Barbary, Zygmunt August wydał edykt zakazujący herezji – kontrowersyjny krok w kraju, w którym żyło wielu prawosławnych. Próbował też grozić polskim możnowładcom, przekupywać ich lub w inny sposób przekonywać, by nie sprzeciwiali się małżeństwu. Jego matkę, królową Bonę Sforzę, jedną z najsłynniejszych przeciwniczek tego związku, odsunięto od dworu królewskiego i wysłano na Mazowsze.

7 grudnia 1550 r. w katedrze na Wawelu (Kraków) Barbara Radziwiłłówna została uznana i koronowana na królową Polski.